اکبر عبدی آقاباقر (۴ شهریور ۱۳۳۹ – ۲ مرداد ۱۴۰۵) بازیگر و کمدین ایرانی بود. او برای بازی در نقش‌های گوناگون و همچنین فعالیت در فیلم‌های کمدی شهرت داشت.در سال ۱۳۹۲ نشان درجه یک فرهنگ و هنر از طرف رئیس‌جمهور وقت محمود احمدی‌نژاد به او اهدا شد. همچنین در سال ۱۳۹۶ در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر، لوح تقدیر جایزه ویژه یک عمر فعالیت هنری را دریافت کرد.

عبدی فعالیت خود را از اواخر دههٔ ۱۳۵۰ آغاز کرد و از هنرجویان مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما و از تربیت‌یافتگان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان زیر نظر حسن دادشکر بود. او با مجموعهٔ تلویزیونی باز مدرسم دیر شد (۱۳۶۲) شناخته شد. در دههٔ ۱۳۶۰ با فیلم‌سازانِ نامداری چون ناصر تقوایی و علی حاتمی و داریوش مهرجویی همکاری کرد؛ و در یک پروژهٔ سینماییِ نافرجام در دههٔ ۱۳۷۰ هم بازیگرِ مدعوِ بهرام بیضایی بود. او برای نقش‌آفرینی در مادر (۱۳۶۸) و خوابم می‌آد (۱۳۹۰) برندهٔ دو جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد.

او از سال ۱۳۵۸ با دریافت مدرک دیپلم با نمایش‌های آماتوری فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد و سپس از سال ۱۳۶۱ به تلویزیون رفت و به نقش‌آفرینی در موضوعات مختلفی پرداخت. اکبر عبدی سپس در سال ۱۳۶۳ با فیلم جنجال بزرگ بازی در سینما را آغاز کرد و پس از آن در فیلم‌های مردی که موش شد، اجاره نشین‌ها، گراند سینما و ای ایران توانست قابلیت‌های خود را در نقش‌های کمدی ثابت کند. نوع چهره عبدی و بازی‌های او به قدری در زمینهٔ کمدی منحصر به‌فرد بود که حتی در فیلم مادر در نقش معلول و در فیلم سفر جادویی در دو نقش میانسالی و کودکی‌اش ظاهر شد و توانست به محبوبیت خوبی در میان مخاطبان سینمایی دست پیدا کند، این امر حتی در فیلم‌های دلشدگان و آقای شانس هم مشهود بود. عبدی را بیشتر به خاطر بازی‌های کمدی و طنز می‌شناختند.

عبدی در زمان درگذشت خود، سه سریال پخش‌نشده و یک فیلم در پیش‌تولید داشت. او پیش از مرگ برای حضور در دنبالهٔ جدید اخراجی‌ها و همچنین مجموعهٔ تلویزیونی سلمان فارسی برنامه‌ریزی کرده بود.

زندگی شخصی

اکبر عبدی آقاباقر در ۴ شهریور ۱۳۳۹ در محله نازی‌آباد تهران به دنیا آمد. پدرش اهل آقاباقر در استان اردبیل و مادرش اهل تهران بود. وی اصالتاً اهل روستای آقاباقر اردبیل بود و در ۸ دی ۱۳۹۴ از سوی رئیس شورای شهر اردبیل به او کلید طلایی اردبیل تقدیم شد. در دوران کودکی بچه‌های محل به او لقب «اکبر گامبو» داده بودند. او در آن زمان کارهای مختلفی مانند جوشکاری، نجاری، چیت‌سازی، دست فروشی و آهن‌فروشی را تجربه کرده بود.

عبدی از ازدواجش با معصومه قاسمی (با نام‌های دیگر مصی یا نینا عبدی) صاحب یک دختر با نام المیرا بود. او با دخترش در فیلم نقره داغ (۱۴۰۳) همبازی شد. برادرش اصغر، مجروح جنگی بود که در سال ۱۳۸۱ درگذشت و خود عبدی غسل میت را برایش انجام داد. عبدی بعد از مرگ برادرش چهار سال کار نکرد.

درگذشت:

عبدی در اردیبهشت ۱۴۰۵ به دلیل سکته قلبی در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شد. او در ۲ مرداد همین سال در سن ۶۵ سالگی درگذشت. بسیاری در مرگش سوگواری نمودند، از مسعود پزشکیان، رئیسِ وقتِ جمهوریِ اسلامیِ ایران، تا علیرضا خمسه و دیگران. مراسم تشییع او در ۴ مرداد برگزار شد و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تهران به خاک سپرده شد. حضور مردم برای گرفتن سلفی با سلبریتی‌های حاضر در مراسم مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.