صوت دعای طلب عفو و بخشش
اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اکْسِرْ شَهْوَتِی عَنْ کُلِّ مَحْرَمٍ
بار خدایا، بر محمد و خاندان او درود بفرست و سورت شهوت مرا چون به حرام نزدیک مى شوم بشکن
وَ ازْوِ حِرْصِی عَنْ کُلِّ مَأْثَمٍ وَ امْنَعْنِی عَنْ أَذَى کُلِّ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَهٍ وَ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَهٍ
و چنان کن که آزمند ارتکاب هیچ گناهى نشوم. بار خدایا مرا از آزردن هر مرد و زن مؤمن و هر مرد و زن مسلمان بازدار.
اَللَّهُمَّ وَ أَیُّمَا عَبْدٍ نَالَ مِنِّی مَا حَظَرْتَ عَلَیْهِ وَ انْتَهَکَ مِنِّی مَا حَجَزْتَ عَلَیْهِ فَمَضَى بِظُلاَمَتِی مَیِّتاً أَوْ حَصَلَتْ لِی قِبَلَهُ حَیّاً فَاغْفِرْ لَهُ مَا أَلَمَّ بِهِ مِنِّی
بار خدایا، هر بنده اى که درباره من مرتکب عملى شده که تو آن را نهى کرده اى، یا در آنچه تو منع فرموده اى پرده حرمت من دریده، و اینک که حق مرا ضایع کرده در گذشته، یا هنوز زنده است و حقى از من بر گردن اوست، او را در این ستمى که بر من روا داشته و اکنون گریبانگیر اوست بیامرز،
وَ اعْفُ لَهُ عَمَّا أَدْبَرَ بِهِ عَنِّی وَ لاَ تَقِفْهُ عَلَى مَا ارْتَکَبَ فِیَّ وَ لاَ تَکْشِفْهُ عَمَّا اکْتَسَبَ بِی
و در حقى که از من تباه کرده عفو نماى. بار خدایا، اگر در حق من خلافى به جاى آورده است، او را سرزنش مکن. اگر به سبب آزار من گناهى بر اوست، او را رسوا مساز.
وَ اجْعَلْ مَا سَمَحْتُ بِهِ مِنَ الْعَفْوِ عَنْهُمْ وَ تَبَرَّعْتُ بِهِ مِنَ الصَّدَقَهِ عَلَیْهِمْ أَزْکَى صَدَقَاتِ الْمُتَصَدِّقِینَ وَ أَعْلَى صِلاَتِ الْمُتَقَرِّبِینَ
اى خداوند، این عفو و گذشت مرا و این صدقه اى را که به آنان ارزانى داشته ام پاکترین صدقه بخشندگان و برتر از هر صله و عطیه اى قرار ده که براى تقرب جستن به تو ارزانى شده است.
وَ عَوِّضْنِی مِنْ عَفْوِی عَنْهُمْ عَفْوَکَ وَ مِنْ دُعَائِی لَهُمْ رَحْمَتَکَ حَتَّى یَسْعَدَ کُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا بِفَضْلِکَ وَ یَنْجُوَ کُلٌّ مِنَّا بِمَنِّکَ
آن سان که من از آنان در گذشته ام، تو نیز از من در گذر و آن سان که من در حق آنان دعاى خیر کرده ام تو نیز رحمت خود از من دریغ مدار، تا هم من و هم ایشان به برکت فضل و احسان تو به سعادت رسیم و رهایى یابیم.
اَللَّهُمَّ وَ أَیُّمَا عَبْدٍ مِنْ عَبِیدِکَ أَدْرَکَهُ مِنِّی دَرَکٌ أَوْ مَسَّهُ مِنْ نَاحِیَتِی أَذًى أَوْ لَحِقَهُ بِی أَوْ بِسَبَبِی ظُلْمٌ فَفُتُّهُ بِحَقِّهِ أَوْ سَبَقْتُهُ بِمَظْلِمَتِهِ
بار خدایا، هر بنده اى از بندگانت که از من به او آسیبى رسیده یا از من آزارى دیده یا به سبب من ستمى بر او شده و من حقش را ضایع کرده ام یا مانع دادخواهى او شده ام،
فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَرْضِهِ عَنِّی مِنْ وُجْدِکَ وَ أَوْفِهِ حَقَّهُ مِنْ عِنْدِکَ
پس بر محمد و خاندانش درود بفرست و به بزرگوارى و بخشندگى خویش از من خشنودش گردان و از خزانه کرمت حقش ادا فرما.
ثُمَّ قِنِی مَا یُوجِبُ لَهُ حُکْمُکَ وَ خَلِّصْنِی مِمَّا یَحْکُمُ بِهِ عَدْلُکَ فَإِنَّ قُوَّتِی لاَ تَسْتَقِلُّ بِنَقِمَتِکَ وَ إِنَّ طَاقَتِی لاَ تَنْهَضُ بِسُخْطِکَ
آنگاه مرا از کیفرى که به موجب حکم تو مستوجب آنم در امان آر و از عقوبتى که به مقتضاى عدل توست رهایى بخش، زیرا که مرا نیروى تحمل خشم و انتقام تو نیست و تاب و توان من غضب تو را بر نمى تابد،
فَإِنَّکَ إِنْ تُکَافِنِی بِالْحَقِّ تُهْلِکْنِی وَ إِلاَّ تَغَمَّدْنِی بِرَحْمَتِکَ تُوبِقْنِی
که اگر به مقتضاى استحقاق من جزایم دهى هلاکم ساخته اى و اگر جامه رحمت خود بر من نپوشانى تباهم کرده اى.
اَللَّهُمَّ إِنِّی أَسْتَوْهِبُکَ – یَا إِلَهِی – مَا لاَ یُنْقِصُکَ بَذْلُهُ وَ أَسْتَحْمِلُکَ مَا لاَ یَبْهَظُکَ حَمْلُهُ
اى خداوند من، از تو چیزى را مى طلبم که عطاى آن از تو هیچ نکاهد و برگرفتن بارى را در خواست مى کنم که بر تو گران نمى آید.
أَسْتَوْهِبُکَ – یَا إِلَهِی – نَفْسِیَ الَّتِی لَمْ تَخْلُقْهَا لِتَمْتَنِعَ بِهَا مِنْ سُوءٍ أَوْ لِتَطَرَّقَ بِهَا إِلَى نَفْعٍ
از تو مى طلبم بخشایش نفسم را، نفسى که او را نیافریدى تا از خود، زیانى را دور سازى یا به سودى دست یابى،
وَ لَکِنْ أَنْشَأْتَهَا إِثْبَاتاً لِقُدْرَتِکَ عَلَى مِثْلِهَا وَ احْتِجَاجاً بِهَا عَلَى شَکْلِهَا
بلکه او را آفریده اى تا قدرت خویش در آفرینش چنان چیزها به اثبات رسانى و آن را دلیل توانایى خود بر خلقت همانندان آن قرار دهى.
وَ أَسْتَحْمِلُکَ مِنْ ذُنُوبِی مَا قَدْ بَهَظَنِی حَمْلُهُ وَ أَسْتَعِینُ بِکَ عَلَى مَا قَدْ فَدَحَنِی ثِقْلُهُ
بار خدایا، از تو مى خواهم که بار گناه من برگیرى، که سخت گرانبارم ساخته. از تو در تحمل بار گرانى که از پایم درآورده است یارى مى جویم.
فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ هَبْ لِنَفْسِی عَلَى ظُلْمِهَا نَفْسِی وَ وَکِّلْ رَحْمَتَکَ بِاحْتِمَالِ إِصْرِی فَکَمْ قَدْ لَحِقَتْ رَحْمَتُکَ بِالْمُسِیئِینَ وَ کَمْ قَدْ شَمِلَ عَفْوُکَ الظَّالِمِینَ
پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا که بر خود ستم کرده ام عفو کن و رحمت خود بر گمار تا سبکبارم سازد. چه بسا رحمت تو گنهکاران را رسد و چه بسا ستمکاران که مشمول عفو تو گردند.
فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلْنِی أُسْوَهَ مَنْ قَدْ أَنْهَضْتَهُ بِتَجَاوُزِکَ عَنْ مَصَارِعِ الْخَاطِئِینَ
پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و مرا سر دسته کسانى قرار ده که از گناهانشان گذشته اى و از گودالى که خطاکاران در آن سرنگون شوند بیرون آورده اى
وَ خَلَّصْتَهُ بِتَوْفِیقِکَ مِنْ وَرَطَاتِ الْمُجْرِمِینَ فَأَصْبَحَ طَلِیقَ عَفْوِکَ مِنْ إِسَارِ سُخْطِکَ وَ عَتِیقَ صُنْعِکَ مِنْ وَثَاقِ عَدْلِکَ
و به توفیق خود از ورطه هلاکت مجرمان خلاصى داده اى، تا آزاد کرده عفو تو از بند اسارت سخط تو گشتند و رهایى یافته احسان تو از زندان عدالت تو شدند
إِنَّکَ إِنْ تَفْعَلْ ذَلِکَ – یَا إِلَهِی – تَفْعَلْهُ بِمَنْ لاَ یَجْحَدُ اسْتِحْقَاقَ عُقُوبَتِکَ وَ لاَ یُبَرِّئُ نَفْسَهُ مِنِ اسْتِیجَابِ نَقِمَتِکَ
اى خداى من، اگر با من چنین کنى، این لطف و رحمت در حق کسى کرده اى که خود منکر آن نیست که مستحق عقوبت توست، و خویشتن مبرا نمى داند که سزاوار خشم توست.
تَفْعَلْ ذَلِکَ – یَا إِلَهِی – بِمَنْ خَوْفُهُ مِنْکَ أَکْثَرُ مِنْ طَمَعِهِ فِیکَ وَ بِمَنْ یَأْسُهُ مِنَ النَّجَاهِ أَوْکَدُ مِنْ رَجَائِهِ لِلْخَلاَصِ
اى خداى من، اگر با من چنین کنى، این لطف و رحمت در حق کسى است که بیمش از تو از آزمندیش در رحمت تو بیش است و نومیدش از رهایى، استوارتر از امیدش به رهایى است.
لاَ أَنْ یَکُونَ یَأْسُهُ قُنُوطاً أَوْ أَنْ یَکُونَ طَمَعُهُ اغْتِرَاراً بَلْ لِقِلَّهِ حَسَنَاتِهِ بَیْنَ سَیِّئَاتِهِ وَ ضَعْفِ حُجَجِهِ فِی جَمِیعِ تَبِعَاتِهِ
نه چنان است که نومیدیش، نومیدى از رحمت تو باشد، یا امیدش از آن روست که مى خواهد خود را به رحمت تو بفریبد، بلکه به سبب قلت حسنات اوست در برابر کثرت سیئاتش و ضعف حجت اوست در دادگاه داورى تو.
فَأَمَّا أَنْتَ – یَا إِلَهِی – فَأَهْلٌ أَنْ لاَ یَغْتَرَّ بِکَ الصِّدِّیقُونَ وَ لاَ یَیْأَسَ مِنْکَ الْمُجْرِمُونَ
اما تو اى خداى من، شایسته اى که صدیقان به رحمت تو مغرور نشوند و مجرمان از رحمت تو نومید نگردند،
لِأَنَّکَ الرَّبُّ الْعَظِیمُ الَّذِی لاَ یَمْنَعُ أَحَداً فَضْلَهُ وَ لاَ یَسْتَقْصِی مِنْ أَحَدٍ حَقَّهُ
که تو آن پروردگار بزرگ هستى که فضل خود از کسى باز ندارى و در گرفتن حق خود از دیگران سخت نگیرى.
تَعَالَى ذِکْرُکَ عَنِ الْمَذْکُورِینَ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُکَ عَنِ الْمَنْسُوبِینَ وَ فَشَتْ نِعْمَتُکَ فِی جَمِیعِ الْمَخْلُوقِینَ فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَى ذَلِکَ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ
یاد تو از هر چه در یاد آید، برتر است و نام تو مقدستر از آن است که مردمان بر خود نهند. نعمت تو در میان همه آفریدگانت پراکنده است. فلک الحمد على ذلک یا رب العالمین.
